Afgelopen weekend heb ik op moederdag een middagje gewerkt. De avond en weekendplanning was al anderhalf uur aan het rondbellen geweest voor een collega die de middagdienst kon doen, maar geen enkele collega kon werken. Uiteindelijk heb ik me aangeboden om de middagdienst te doen, op voorwaarde dat ik dan de vrijdagmiddag erop vrij zou mogen zijn. Uiteraard heb ik eerst bij de manager gecheckt of ik dit zo mocht stellen. Maar natuurlijk, er was nu een accuut probleem dat opgelost moest worden, en tot vrijdag gaf dan in ieder geval weer een aantal extra dagen om de dienst op te lossen. Met een drietal collega’s heb ik het er nog over gehad hoe ik de boodschap zou beschrijven in de communicatiemap, omdat ik weleens wat minder tactvol kan overkomen. Maargoed denk ik dan, na vijf jaar mogen ze daar toch wel enigszins doorheen kunnnen kijken.Er werd nog gegrapt dat er de maandag erop wel hele discussies over zouden kunnen komen omdat ik het zo durfde te stellen.

Dinsdag ga ik fris en vrolijk weer aan het werk tot in de vergadering die middag, waarin gemeld werd dat er komende vrijdagmiddag nog een dienst opgevuld moest worden.
Een aantal collega’s waren ontzettend boos dat ik een eis durf te stellen terwijl zij ook zoveel extra werken en ze daar eigenlijk ook helemaal geen tijd voor hebben.
Ik verwees mijn collega’s naar mijn manager, omdat ik vind dat ik me niet hoef te gaan verantwoorden voor een grens die ik voor mezelf gesteld heb in overleg met hem.
In eerste instantie leek hij wat overrompeld, maar begrijpt op dat moment dondersgoed dat er zich niemand vrijwillig beschikbaar zal gaan stellen voor het werken op de vrijdagmiddag en dat hij daar dus verantwoordelijk voor gesteld zal gaan worden.
Uiteindelijk zeg ik dat ik het wel zal doen, maar dat ik me wel afvraag of ik mijn grenzen mag aangeven. Geen reactie, van niemand. Verder vraag ik nog, of ik misschien de enige ben die zijn grenzen durft aan te geven. Weer geen reactie. Toen heb ik iedereen bedankt voor de steun en voor het oplossen van de dienst met moederdag en dat ze me nooit meer hoeven te benaderen om ook maar iets extra’s voor hen te doen.
Vanochtend ben ik er even met mijn manager op teruggekomen. Hij is er gisteren nog met degenen die het meeste commentaar hadden in de vergadering op teruggekomen, waarop hij ze ter verantwoording riep voor wat ze gedaan hebben. De reacties waren van een aantal dat het misschien niet zo gegaan had mogen zijn, maar dat het slecht uitkwam omdat iedereen extra moest komen werken en het slecht viel dat ik het zo durfde te stellen.
Vandaag hoorde ik een collega aan de telefoon zeggen dat het goed was als een andere collega morgenochtend pas om 8.30 uur zou beginnen, als ze maar zou komen werken. Ik vloog er meteen op en zei dat er toch geen eisen of voorwaarden gesteld mochten worden???
Deze collega wist me te melden dat ze helemaal geen zin had in gezeik en dat ze erbuiten wilde blijven. Daarop heb ik gezegd dat ze dat niet kon, omdat ook zij gezwegen had in de vergadering over het feit dat ik wel of geen grenzen mocht aangeven. Wie zwijgt stemt toe! Ze werd rood en boos en zei dat ze hier geen zin in had. Nou vraag ik je. Dappere dodo!
Je snapt dat ik hels werd? Zelfs de planner had onze “discussie” gehoord en liep naar buiten, twijfelend met de deur, alsof ze het niet wilde horen. In ieder geval wilde ze er geen aandacht aan schenken.
Morgenochtend heb ik een afspraak met de manager. Hoe kan ik daar nog werken met collega’s die met twee maten meten en mijn grenzen niet respecteren?
Me op deze manier buiten de groep plaatsen en onderuit halen?
Waar is de openheid van de rest? Geen enkele reactie gehad tot nog toe, terwijl ik weet dat er xe9n maandag, xe9n woensdag over gepraat is zonder dat ik erbij was.
Dinsdag in de groep dan wel, maar dat telt maar gedeeltelijk. Samen sta je natuurlijk sterker om boos te worden, maar in mijn gezicht waar niemand bij is?

Vandaag komt het gevoel pas echt los bij mij.
Ik ben des duivels, woest, ontzettend teleurgesteld en intens verdrietig!!!!
Ik stel iedereen persoonlijk verantwoordelijk voor wat er gebeurd is en als het niet zo bedoeld is, dan verwacht ik op zijn minst een persoonlijk excuus.
De zwijgers evengoed als degenen die wel iets gezegd hebben.

Karien.