Iedereen van harte welkom

rond en (bijna) gezond
1.86 m. lang
wijkverpleegkundige
positief ingesteld
bewustwording
spiritueel
reiki 1 & 2
reiki 3 bezig
hsp
partner van een incestsurvivor
chocolade
lezen
katten
begripvol
op zichzelf
trouw
het goede doen
recht door zee
eetverslaafd
loslaten
fantasy
sprookjes
vragenkanon
strijdbaar
aandacht gevend
aanwezig
vraagbaak
warm
enthousiast
liefdevol

Zo, een kleine greep uit “mij”.

Liefs van Karien.

Afgelopen weekend heb ik op moederdag een middagje gewerkt. De avond en weekendplanning was al anderhalf uur aan het rondbellen geweest voor een collega die de middagdienst kon doen, maar geen enkele collega kon werken. Uiteindelijk heb ik me aangeboden om de middagdienst te doen, op voorwaarde dat ik dan de vrijdagmiddag erop vrij zou mogen zijn. Uiteraard heb ik eerst bij de manager gecheckt of ik dit zo mocht stellen. Maar natuurlijk, er was nu een accuut probleem dat opgelost moest worden, en tot vrijdag gaf dan in ieder geval weer een aantal extra dagen om de dienst op te lossen. Met een drietal collega’s heb ik het er nog over gehad hoe ik de boodschap zou beschrijven in de communicatiemap, omdat ik weleens wat minder tactvol kan overkomen. Maargoed denk ik dan, na vijf jaar mogen ze daar toch wel enigszins doorheen kunnnen kijken.Er werd nog gegrapt dat er de maandag erop wel hele discussies over zouden kunnen komen omdat ik het zo durfde te stellen.

Dinsdag ga ik fris en vrolijk weer aan het werk tot in de vergadering die middag, waarin gemeld werd dat er komende vrijdagmiddag nog een dienst opgevuld moest worden.
Een aantal collega’s waren ontzettend boos dat ik een eis durf te stellen terwijl zij ook zoveel extra werken en ze daar eigenlijk ook helemaal geen tijd voor hebben.
Ik verwees mijn collega’s naar mijn manager, omdat ik vind dat ik me niet hoef te gaan verantwoorden voor een grens die ik voor mezelf gesteld heb in overleg met hem.
In eerste instantie leek hij wat overrompeld, maar begrijpt op dat moment dondersgoed dat er zich niemand vrijwillig beschikbaar zal gaan stellen voor het werken op de vrijdagmiddag en dat hij daar dus verantwoordelijk voor gesteld zal gaan worden.
Uiteindelijk zeg ik dat ik het wel zal doen, maar dat ik me wel afvraag of ik mijn grenzen mag aangeven. Geen reactie, van niemand. Verder vraag ik nog, of ik misschien de enige ben die zijn grenzen durft aan te geven. Weer geen reactie. Toen heb ik iedereen bedankt voor de steun en voor het oplossen van de dienst met moederdag en dat ze me nooit meer hoeven te benaderen om ook maar iets extra’s voor hen te doen.
Vanochtend ben ik er even met mijn manager op teruggekomen. Hij is er gisteren nog met degenen die het meeste commentaar hadden in de vergadering op teruggekomen, waarop hij ze ter verantwoording riep voor wat ze gedaan hebben. De reacties waren van een aantal dat het misschien niet zo gegaan had mogen zijn, maar dat het slecht uitkwam omdat iedereen extra moest komen werken en het slecht viel dat ik het zo durfde te stellen.
Vandaag hoorde ik een collega aan de telefoon zeggen dat het goed was als een andere collega morgenochtend pas om 8.30 uur zou beginnen, als ze maar zou komen werken. Ik vloog er meteen op en zei dat er toch geen eisen of voorwaarden gesteld mochten worden???
Deze collega wist me te melden dat ze helemaal geen zin had in gezeik en dat ze erbuiten wilde blijven. Daarop heb ik gezegd dat ze dat niet kon, omdat ook zij gezwegen had in de vergadering over het feit dat ik wel of geen grenzen mocht aangeven. Wie zwijgt stemt toe! Ze werd rood en boos en zei dat ze hier geen zin in had. Nou vraag ik je. Dappere dodo!
Je snapt dat ik hels werd? Zelfs de planner had onze “discussie” gehoord en liep naar buiten, twijfelend met de deur, alsof ze het niet wilde horen. In ieder geval wilde ze er geen aandacht aan schenken.
Morgenochtend heb ik een afspraak met de manager. Hoe kan ik daar nog werken met collega’s die met twee maten meten en mijn grenzen niet respecteren?
Me op deze manier buiten de groep plaatsen en onderuit halen?
Waar is de openheid van de rest? Geen enkele reactie gehad tot nog toe, terwijl ik weet dat er xe9n maandag, xe9n woensdag over gepraat is zonder dat ik erbij was.
Dinsdag in de groep dan wel, maar dat telt maar gedeeltelijk. Samen sta je natuurlijk sterker om boos te worden, maar in mijn gezicht waar niemand bij is?

Vandaag komt het gevoel pas echt los bij mij.
Ik ben des duivels, woest, ontzettend teleurgesteld en intens verdrietig!!!!
Ik stel iedereen persoonlijk verantwoordelijk voor wat er gebeurd is en als het niet zo bedoeld is, dan verwacht ik op zijn minst een persoonlijk excuus.
De zwijgers evengoed als degenen die wel iets gezegd hebben.

Karien.

“Iedereen gefeliciteerd met de dag van de verpleging, groetjes van Karien”, is het laatste wat ik in de communicatiemap van team Oirschot/de Beerzen schrijf, voordat ik op vrijdag 12 mei 2006 aan mijn weekend begin. Thuisgekomen houdt de buurvrouw me aan om me een pakketje te geven dat bij hen bezorgd is toen wij niet thuis waren.Ik kijk op de sticker en zie “PGGM” staan. Ik bedenk me dat dit wel een actie moet zijn, omdat ik nog nooit zo’n groot pakket heb ontvangen van het PGGM.

Binnen maak ik het open en er komt een groot ontbijtpakket voor twee personen uit, compleet met jus d’orange, afbakbroodjes en croissants, drie verschillende soorten jam, een eierwekker, patxe9, honing, thee, een rood geblokte theedoek, drie verschillende soorten hagelslag, fruit, ontbijtkoek, alles in een rieten mand.
Wauw!
Gevoelsmatig weet ik dat er toch meer achter moet zitten dan een
12 mei kado van het pensioenfonds. Maar wat?????

De volgende dag komt het verlossende antwoord.
Nel V, die zich sinds vorig jaar verpleegkundige niveau 4 mag noemen, heeft meegedaan aan de ontbijtactie van het PGGM.
Dit hield in dat ze moest beschrijven waarom ze iemand een ontbijt gunde op de dag van de verpleging.
Ze heeft hierin haar hart laten spreken en kreeg begin deze week te horen dat ze had gewonnen!!!!

Het resultaat is geweest, dat we vanochtend een heerlijk uitgebreid ontbijt hebben genuttigd. Wat een verrassing zeg!
Nel ik waardeer het enorm dat je aan me gedacht hebt, het heeft me ontzettend goed gedaan en het heeft me een gevoel van waardering en warmte gegeven.

Nel (team Aalst-Waalre) bedankt!

Vanochtend via Trijn deze kanjers bezig gezien.

Het is echt genieten!!!!

Ga vooral ook even hier een kijkje nemen.

Gisteren heeft mijn lief haar eerste EMDR sessie gehad. Het is heel erg goed gegaan! Ik ben zoooooo trots op haar! Ze heeft het toch maar mooi gedaan!Ik moet zeggen dat ik er in het begin enorm tegenop heb gezien.Aan de ene kant heb ik steeds het gevoel gehad dat het dxe8 therapie zou zijn voor mijn lief, aan de andere kant was ik ontzettend bang om weer een traject in te slaan waarbij ik mezelf zou kunnen voorbijlopen om er voor haar te zijn.We hebben het er uitgebreid over gehad en kwamen tot de conclusie dat het nooit meer erger zou kunnen worden als dat het ooit geweest is. Dat is dus een opluchting voor me, om te weten dat ik het hoe dan ook aankan.De eerste dagen na zo’n sessie kunnen heel heftig zijn namelijk. Door de EMDRhulpverleners is een vangnet geregeld, dat als er iets nodig mocht zijn op medisch gebied, ze altijd, dag en nacht, terecht kan. Onze spiksplinternieuwe huisarts is overdag bereikbaar, ‘s nachts is er de huisartsenpost die op de hoogte is gesteld. Vannacht heeft mijn lief wat onrustig geslapen, en tot nog toe is dit alles. Heerlijk gewoon!Ze is ook gewoon naar haar werk gegaan vanochtend. Ik ben benieuwd hoe dat nu gaat…….

Afgelopen zondag voelde ik het al. Een dikke, pijnlijke keel en benauwd. En ja hoor, ziek!
Ik lig al “lekker” twee dagen in bed te hangen.
Morgen heb ik de hele dag les in Nijmegen, en daar ga ik wel naartoe. Dat wil ik niet missen namelijk. Met een paar paracetamolletjes moet dat te doen zijn volgens mij. Dan kruip ik donderdag wel weer mijn bedje in als dat nodig mocht zijn.

Vandaag begint de lente!Mensen, vergeet vandaag niet te genieten……..

Eigenlijk ben ik vandaag vrij……

Maarrrrrrrrr, van elf tot twaalf had ik een vergadering van de begeleidingscommissie (met Stichting Welzijn Ouderen, het GGz, het verzorgingshuis en de thuiszorg.
Ik zit erbij als geriatrieverpleegkundige), vanmiddag heb ik een vergadering van de werkgroep Video Home Training en vanavond ga ik naar het Alzheimercafxe9.

Ik heb nu maar besloten dat ik aanstaande vrijdagmiddag zeker vrijneem, zodat mijn volgende weekend iets langer wordt.
Goed mijn grenzen bewaken deze week is mijn devies, anders word ik te moe.

Verder ga ik deze week werken aan de moduleopdracht voor school. Ik mag nog wat dingetjes gaan lezen en uitzoeken, dus daar ga ik met plezier voor zitten deze week.
Afgelopen weekend heb ik een begin gemaakt met mijn stagewerkplan, nog een aantal doelen bedenken en de eerste opzet is af.
Het gaat in ieder geval zo goed dat ik eraan werk, en het niet aan het uitstellen ben.
Een hele vooruitgang met een jaartje geleden !

In januari ben ik begonnen met de opleiding tot geriatrieverpleegkundige aan het HAN in Nijmegen.Geweldig interessant allemaal! We hebben een zeer leuke, inspirerende groep, waarin ik me wel goed voel.Afgelopen keren heb ik chemie gevoeld tussen iemand en mij. Spannend!!!!! Het geeft de lesdagen voor mij iets ondeugends en uitdagends.Wie weet ben ik wel de enige hoor, die die chemie gevoeld heb, ik weet natuurlijk niets zeker! Ik zal er waarschijnlijk ook wel nooit achter komen en ik weet ook niet zeker of ik dat wel wil.Het houd me wel bezig ja, vooral omdat ik nu zoveel voor de opleiding bezig ben in mijn vrije tijd. Voor degenen die zich ernstige zorgen maken……. mijn lief weet ervan, hoe ik het ervaar en wat het met me doet.

Heerlijk om een weblog te hebben, waar je kunt schrijven wat je wilt en wanneer je maar wilt.
Ik heb er vandaag weer even zin in om wat te schrijven.

Voor degenen die zich afvragen waarom ik niets meer geschreven heb na mijn logje over met vakantie gaan; Portugal is bij een weekendje gebleven omdat de vader van mijn lief overleed. We zijn natuurlijk meteen teruggevlogen naar Nederland om bij de rest van de familie te kunnen zijn.
Het is allemaal heel heftig geweest en het heeft nog steeds tijd nodig om het allemaal te laten zinken en te verwerken.

Goeieavond allemaal!

Morgenavond gaan we inchecken, in Eindhoven……..
Vrijdagmiddag vertrekt “the plane” naar Portugal, waar we een weekje (all inclusive) vakantie gaan houden………
Tja, na vier jaar niet met vakantie te zijn geweest, mag ik wel zeggen dat ik er heel erg aan toe ben.
Ik ben als een kind dat bijna jarig is, alle dagen aan het aftellen totdat het zover is.
Nog maar twee nachtjes slapen!
Mijn ouders brengen ons weg vrijdag, en halen ons de vrijdag erop weer op. Heerlijk, wat een luxe allemaal!

Misschien wel zwemmen met dolfijnen, natuurlijk de rotsformaties bewonderen en ons lekker laten vertroetelen…Een hele week!!!!!
In ieder geval ga ik nu lekker verder peinzen/dagdromen over wat we allemaal zullen gaan doen dan.

Liefs, Karien. (die dus de hele zomerperiode gewerkt heeft hxe8! )